เวลา ยาวๆ นานๆ …
เช้าขึ้นมา บิดขี้เกียจสองรอบ
แล้ว ค่อยๆ คลานไปกดน้ำเย็นจากตู้ 1 แก้ว
เอาอีกมือ เกาะขอบประตู เอาไว้

เอื้อมมือขวา ไปหยิบ ผ้าเช็ดตัว
มือซ้าย คว้า ผ้าเช็ดหัว … แล้วลากมัน ไปกับพื้นห้อง
“กรูรู้แล้ว ทำไมพื้นห้อง มันสะอ๊าด สะอาด”

เพิ่มความสะอาด ด้วย กางเกงยีนส์ตัวเก่า …
ถูไปหยิบกุญแจ ไถไปคว้ากระเป๋าตังค์
แล้วจบท้าย ด้วยถุงเท้าเปื่อยๆ กวาดฝุ่น ออกนอกห้อง

…
นี่คือ เบื้องหลังชีวิต ของคนๆนึง
ที่อาจจะ ดู(เหมือน)ดี เวลาอยู่ข้างนอก ออกสังคม
ไม่ว่าจะยืน จะนั่ง ก็ดูเหมือน ระวังตัวตลอดเวลา
แต่ใครจะรู้มั้ย ว่าจริงๆ…

dscf1153re.jpg

เค้าใช้ชีวิต อยู่ในความสบาย ไม่รีบร้อน กับเวลา
เหมือนเค้ามี ทุกอย่างเพียบพร้อม รอให้เค้าหยิบยก …

สายๆ หน่อย ก็แบกกระเป๋าคู่ใจ ใบเก่า เดินเข้ามอ
มือนึงถือนมปั่น รสชาดจืดๆหวานๆ อีกมือถึงหนมปังทูน่า

พื้นห้องเรียน คงจะเย็นน่าดู
อยากล้มตัว ลงไปนอนเล่น กลิ้งเกลือกไปมา กันเพื่อนๆ
และนั่นก็ ทำให้แม่บ้าน เบาแรง ถูพื้น ไปอีกวัน …

ถ้าสมมติว่า เวลาที่เราเดิน มีด้ายเส้นเล็กๆร่ายยาว เป็นทางที่เราเดินผ่านไป
ตอนนี้ด้านเส้นนั้น มันยาวเท่าไหร่แล้ว??